Piše Milan Rakovac
Endrigo Blues
(Arhiva Glasa Istre)
Sunce je teplilo šetiembra kvarnarisiedme, smo trgali gruojze i ala u kaštelanu, smo zobali i kantali, Inglieži su se smijali španjuleti bi nan dali i mi njima grozd. Zona A e Zona B e le lire co’l samer. Naše korijere su se stale ma se nisu pofrmale, jena kontra druge su pasale via Trieste e via Pola, smo se gledali spod oka kako i bisni brieki. E Tito a Pola, e i Baccoli in cariola Ja osan san hi ima a ti četrnajst, ja prez oca e ti senssa pare. Mi scampavo de voi, ti scampavi de noi. Aj poveri voi aj poveri noi, Endrigo blues Endrigo blues, Endrigo blues.
Ma ča se nismo baratali jeni drugima pripoznali da je mista za čovika da je Istra za sve?
O Sergio? Smo bižali sprid vas. Ste bižali sprid nas. Ste nas žive nažgali. Smo vas u jamu kalali.
E ‘desso paghemo i conti i colpevoli e inocenti ingornati e barufanti ma piutosto tutti quanti
Vi u smihu mi u suz. Mi u smihu vi u suz. Cimitri puni naših kosti ma ča nikad nan ni dosti?
E mi tegno una pistola co’i oci bianchi e neri mi tegno una pistola caricada.
Endrigo blues, Endrigo blues, Endrigo blues
I sad ti pišem dva tri vierša i Tamara to kompona ma iera meio se ti restavi qua, o Sergio.
Camisse nere dei squadristi. Oio de ricino e pugnal e benzina e gnente farina ma solo benzina e daghe fogo s i s’ciavi d’ Antignana e a i comunisti bumbari de Dignan.
E eiaeia alala i na juriš na juriš i živio i na smrt. Bomba’a’man i žica špinana. Endrigo blues, Endrigo blues, Endrigo blues.
E chi magnera nostre nespole žižule nima ki pobrati mrtvi nan neće žeti ni vaditi boksit, ‘sta nostra storia puttana rufiana ča nas je rashitala a Woolongong, Missisaga, Kumanovo, Niš, Varese. O Sergio?
Bandiera rossa e stella che iera rossa anche ela progressisti e comunisti e ruffiani voltacabana.
Oltre’l confin i riconi magnafogi e vendicassi. E tutta la reassia. I svi ča nisu naši. E tutti gli italiani. Endrigo blues, Endrigo blues, Endrigo blues...
E ‘desso magnemo merda grossa, e picio Sergio co’la chitara impegnada i lipo intonana
Coltiva una rosa Bianca per Elisa, Elisa, Ellisa
I niedan ne zna da san dub da si dub ča zna dove e nato. Ma ni dub ne zna ni ti ni ja di će finite.
Ma nissun no sa dove morira ‘sto albero, cantando per la sua gente. Quella de la. E quella de qua.
I glej tamo zdolun se lela šenica. Endrigo blues, Endrigo blues, Endrigo blues, o Sergio...
Giardini u Puli, jedan od najljepših trgova svijeta, la se magnava i ciocolatini, fruto ladonje ča je sama kost. Ladonja ča je u Puli zuovu SPACASASSI, ma za ča? Valja da z korenon razbija grotu? Kako ča balote na Giardini trideset lit razbijaju čoviku prsa: Pula od 1918. do 1947. je gubilište, strelište, ovdje caruje nasilje, ovdje se ljude ubija kao bijesne pse:
DANCE MACABRE NA GIARDINI
Nagusto se potin ki se lipo vidin,«hahaha said the clown«, kako jedan dan utkrivan monumenat na Giardini za nike nove junake ča su hi za niku novu Našu Stvar pobili.
Će biti bilfo, orco, ‘kodlaki, štrige, muora; će biti deštini da na Giardini ogni tanto ge toca a qualcedun copar qualcedun?
Praše tiri sprid Banca d’Italia, paf-paf-paf-paf-paf cili šaržer mu u prsa, e crepa putagner d’un fasciston Bradamante; bam-bam-bam i ala Saveznik pukovnik De Winton pokuojnik. Zato valja mi se katerkad pričinja kako će jopet tukati začinjavcu držati parlatine i spomine, kako na Prvi maja lita dvajsietega lita kad se delavci spravljaju na Giardine; che xe la festa dei lavoratori proletarii internassionalisti, e dage fogo a lori i regnicoli imperialisti: e bim-bum-bam-fffsssiiiuuu-ra-ta-ta-ta-ta-ta-tam i Čeh Vekoslav Slabek i Hrvat Franjo Mrzljak e ‘Talian Fernando Sponza und Odon Schmeltzer auch!Ala sul Monte Ghiro!
Na devieti pak devietega kvarnarpakitrietega po ladonjah na Giardini nabot zamuknu verdoni i slavici i kosici i gardelini, ki kurajno se prsi Josip Zahtila na marinaje-kadete del »CREM«: »Sparate, sparate se avete coraggio«! E bim-bum-bam-fffsssiiiuuu-ra-ta-ta-ta-ta-ta-tam
preža baluot Zahtilu zadila, i skupa š njin fini Carlo Zupinic ovvero Zuppini, e resta senza testa presente per caso tra i comunslavisti fiero marinaio ‘talian d’Italia Giuliano Ciccognani.
Pak daghe de novo piombo in quantita per i slavocomunisti, magari italiani tuti do,
Na trinajestega vrila kvarnaričetrtega lita na markatu alto la alto la Frratatatatannnnnnnnnn
rafali paraju Pulom i rasprikidaju u kuščiće prsa junačka i padaju mrtvi Francesco Almerigogna e Arnaldo Fosco.
Ma perche? Perche »La Rivoluzione fascista ha ancora il coraggio di piantare
il piombo razionalizzato dei suoi moschetti nella schiena dei traditori della Patria«,
ga dito El Duce nel 1929. quando i ga fussilado El Gortan a Val Bianco,
e i comunisti-internassionalisti Polesani i ga issado La Bandiera Rossa,
e luce ‘letrica iera distudada: sabotage! quel giorno quando i ga copado ‘sto croatasso »sokolas«.
»Tito a Pola - baccoli in cariola«: Na trieti prvega kvarnarisiedmega pura metafora makabra de novo, e ala ab ovo, ab ovo, ab ovo; Drugarice-i-drugovi-počujte-ovo-ne-dajte-strojeve-bandi!
I delavci Talijani za Jugoslaviju: Makine ne dati! Prija krepati! Ma smrt ta bot hi ne čeka na Giardini, vissin el mulin »Sansa« sta balando co’i druxi titini, el sirikolo kozarackalolo jojkolikojedrugaTitakolo, Pula je i Samara i Samarkand, smrt meće sve na kup,
e bim-bum-bam sparano i baccoli neri, i cerini, e bim-bum-bam-fffsssiiiuuu-ra-ta-ta-ta-ta-ta-tam
addio affari ntonio Salcari, in piombo salario per Mario Lussi,
e mai piu vino Lino Mariani.
Zato me anakrono drži dijahronična semantika toposa i logosa Giardini, i nekrofilična metaforika, će biti, eli ča drugega, mi prihiti vrime i u strahu da ću, professionista de mestier,
morati nadgrobno slovo za kin ča ga je naša deštin na Giardini to kad držati, živin u još večen strahu: da ću i ja kako i svi drugi morati srati: Gloria Dei in Coeli, pro Patriam nostram,
namisto reči aj, brižni vi ma za ča ste se puštili na Monte Ghiro leći!
Zato bin volija prija krepati, pak će ben to koja živa moniga de un poeta de quattro soldi come mi za namon pur pričiže cassade reći.
*Nastavak u sljedećem broju
